posty online ze świata wirtualnego

Kolejną lekcją było dostrzeżenie szczególnego fatalizmu sieci: jeżeli bowiem zaakceptujesz ich nie-hierarchiczną i nie-liniową realność (w której wszystko zależy od relacji i sekwencji) to w sposób niezauważalny dla siebie zaczynasz stosować azjatyckie myślenie o władzy.

Wreszcie powoli uczymy się dziękować. A mamy za co. Piękna inicjatywa wyszła z Kościoła warszawskiego, od metropolity arcybiskupa Kazimierza Nycza. Ogłosił pierwszą niedzielę czerwca Dniem Dziękczynienia. Przypomniał, że czerwiec w polskiej, zwłaszcza najnowszej historii, ma wiele ważnych i radosnych dat. Tak właśnie należy patrzeć na historię i przypominać nasze największe wzloty i zwycięstwa, zamiast myśleć tylko o porażkach i rozdrapywać rany.

Postulat równości, głoszony przez uczestników warszawskiej parady (07.06) powinien obejmować nie tylko gejów i lesbijki, ateistów i niepełnosprawnych, ale również osoby, które nie interesują się piłką nożną. Bo właśnie zaczął się okres ich prześladowania. Co włączę telewizor: piłka. Idę ulicami: piłka. Na pierwszych stronach gazet: piłka.

"Obejmując z woli Narodu urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uroczyście przysięgam, że dochowam wierności postanowieniom Konstytucji, będę strzegł niezłomnie godności Narodu, niepodległości i bezpieczeństwa Państwa, a dobro Ojczyzny oraz pomyślność obywateli będą dla mnie zawsze najwyższym nakazem." Tak brzmią słowa przysięgi na Urząd Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Przytaczam te słowa, bo w ostatnim ataku na mnie nie chodzi tylko o mnie.

Aborcję w Polsce łatwiej zrobić niż o niej mówić. Zresztą po co mówić kiedy można zrobić. Wystarczy mieć pieniądze, dostęp do Internetu lub wyjechać za granicę. Pieniędzy trzeba jednak dużo, Internet nie jest powszechnie dostępny, a i podróż kosztuje. O aborcji robi się więc głośno, gdy ktoś nie ma środków na jej zrobienie lub naiwnie myśli, że skoro ma do niej prawo, to będzie ono przestrzegane. Ale nie jest. Nie w przypadku aborcji. I nie w publicznych szpitalach, gdzie prócz księży, są niesłychanie wrażliwi na punkcie własnych (choć niewątpliwie katolickich) sumień lekarze.