posty online ze świata wirtualnego

Kolejną lekcją było dostrzeżenie szczególnego fatalizmu sieci: jeżeli bowiem zaakceptujesz ich nie-hierarchiczną i nie-liniową realność (w której wszystko zależy od relacji i sekwencji) to w sposób niezauważalny dla siebie zaczynasz stosować azjatyckie myślenie o władzy.

Wreszcie powoli uczymy się dziękować. A mamy za co. Piękna inicjatywa wyszła z Kościoła warszawskiego, od metropolity arcybiskupa Kazimierza Nycza. Ogłosił pierwszą niedzielę czerwca Dniem Dziękczynienia. Przypomniał, że czerwiec w polskiej, zwłaszcza najnowszej historii, ma wiele ważnych i radosnych dat. Tak właśnie należy patrzeć na historię i przypominać nasze największe wzloty i zwycięstwa, zamiast myśleć tylko o porażkach i rozdrapywać rany.

Postulat równości, głoszony przez uczestników warszawskiej parady (07.06) powinien obejmować nie tylko gejów i lesbijki, ateistów i niepełnosprawnych, ale również osoby, które nie interesują się piłką nożną. Bo właśnie zaczął się okres ich prześladowania. Co włączę telewizor: piłka. Idę ulicami: piłka. Na pierwszych stronach gazet: piłka.

"Obejmując z woli Narodu urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uroczyście przysięgam, że dochowam wierności postanowieniom Konstytucji, będę strzegł niezłomnie godności Narodu, niepodległości i bezpieczeństwa Państwa, a dobro Ojczyzny oraz pomyślność obywateli będą dla mnie zawsze najwyższym nakazem." Tak brzmią słowa przysięgi na Urząd Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Przytaczam te słowa, bo w ostatnim ataku na mnie nie chodzi tylko o mnie.

Zmierzch idei, dyktat formy, powrót wartości. Te trzy hasła dobrze oddają kierunek, w którym zmierza współczesna Europa. Chcę być dobrze zrozumiana: chodzi o zmierzch idei traktowanych jako autonomiczna „nadrzeczywistość” ku której – jak uważali i Platon i Hegel – ciążą procesy realne. Kiedy więc, po wprowadzeniu stanu wojennego, pewien polityk niemiecki, wyjaśniając dlaczego Niemcy wobec Polski nie wprowadziły sankcji, i mówiąc: aby system mógł się zmienić musi wrócić do idei siebie w możliwie najczystszej formie (a w przypadku komunizmu jest to przemoc i gospodarka zmilitaryzowana) – myślał zapewne o takiej właśnie nadrzeczywistości. Bo realny socjalizm, wchłaniający produkowane przez siebie napięcia poprzez odchodzenie od własnych zasad (np. tolerując szarą strefę czy – nieformalne uwłaszczenie), rozmywał się, mógł dalej trwać i jego odrzucenie było trudniejsze.